Ik ben niet blij met mezelf.
Om allerlei redenen en 1 is dat ik verouder en enkele kilo’s ben aangekomen.
R. belt.
Hij vertelt me dat hij gisteren T., een vroegere vriendin van me, tegenkwam.
Waggelend als een niet elegante gans want moddervet.
Dat hoor ik graag want T. dumpte mij indertijd als vriendin omdat ze me controlling vond (ik!) en ze is vijf jaar jonger dan ik en was toen mooi op een niet Sophie Hilbrand dus echt mooie manier.
En – stom toeval – ik heb haar een paar dagen geleden nog zitten googlen maar vond haar niet.
R. zegt dat ze lelijk was en in niets meer deed denken aan dat mooie meisje van toen.
Ik ben opgevrolijkt (en voor je me nou gaat neersabelen – ik kán het uitleggen maar ga nu naar bed).
Lol,nou die uitleg willen we dan wel! 😉
Wie weet wat je nu weer droomt Jeanne,dat lezen we morgen weer wel!
nee hoor, niks neersabelen. het is toch bekend hoe
heerlijk schadenfreude kan zijn? 😉
Soms heb je zo’n mededeling ook nódig als extra boost. Niks om ‘uit te leggen’, volgens mij begrijpt vrijwel élke vrouw dat.
Onnavolgbaar is uw gedachtenleven dames. Maar ik ben man, andere planeet.
@ Jaap: ik ben ongelooflijk rancuneus.
Iets dat me ooit is aangedaan op het emotionele vlak vergeet ik nooit meer.
Wraak nemen doe ik niet (zou vaak ook niet weten hóe, anders wie-weet).
Maar ik gun zo iemand een hoop slechts.
Tja, als het een zware kwetsure betreft kun je iemand inderdaad de ondergang toewensen. Ik heb dat ook. De narigheid is dat de woede dikwijls als een veenbrand door je kop blijft spoken. Dat wens ik je niet toe.