Ook vannacht word ik weer een paar keer wakker denkend dat ik hier niet woon maar dat ik morgen (?) moet verkassen naar mijn volgende rental.
Het eerste deel van de nacht ligt Loki in mijn armen, dan schuift hij op bed wat verder van me af.
Tenslotte verkast hij naar beneden.
Waar hij op me (=het ontbijt) wacht wanneer ik opsta.
Ik denk dat Loki beter dan ik weet dat ik nu echt terug ben.
Hij is nog wel blij.
Maar hij kan het bevatten.
Ik nog niet helemaal.
Je lichaam is aangekomen maar je geest is nog onderweg. Dat is het nadeel van vliegreizen, als we alles te voet, paard en weet ik nog wat meer, moesten afleggen, dan hadden we wat meer tijd aan het wennen.
meer tijd om te wennen aan het weer hier zijn bedoelde ik.