Vrouwenboeken

Ik wil even geen gruwelijke moordboeken lezen.
Wel tzt de nieuwe biografie van Robert Redford die ik in Amerika kocht.
En mogelijk ook nog wat dierenboeken (maar nu even niet).

‘Vrouwen’boeken dan maar. Waarvan ik er altijd een paar heb liggen.
Ooit aangeschaft voor ‘altijd amusant’ en dan komt het er niet van.

Vorige week kwam het er wel van en las ik Waiting to Exhale van Terry McMillan.
Van wie ik ooit -met veel meer plezier- las How Stella got her groove back.
Waiting to Exhale is een soort Sex and the City maar dan met zwarte vrouwen.
Maar waar de SATC-vrouwen soms dom doen en soms slim en soms zich in de luren laten leggen en soms een man vermorzelen, laten deze vrouwen zich keer op keer belazeren.
Dat gaat irriteren. En los ervan: het boeide me niet.

Zaterdag hoor ik in de TROS Nieuwsshow dat hét boek van nu de heruitgave van The Group van Mary McCarthy is.
O ja, denk ik. En vis mijn zwaar beduimelde exemplaar uit de kast.
Dat was een episch werkje tijdens mijn feministische golf.
Net als The Golden Notebook van Doris Lessing.
En wat had je nog meer. Margaret Drabble. Alice Adams. Marilyn French.
Anja Meulenbelt (De schaamte voorbij) natuurlijk.
Andreas Burnier. Margaret Atwood.

Wat vergeet ik nu.
En: wat zou ik hiervan willen herlezen.

(mijn hoofd zit nog helemaal vol met Replay van Ken Grimwood – allemachtig wat een mooi boek is dat!)