Vrienden

Er is niks op tv dus kijk ik naar Dharma & Greg wat ik best leuk vind áls ik er naar kijk alleen komt dat er niet zo vaak van.

Het onderwerp is ‘vrienden maken’. Wat ze gaan doen nadat ze hebben vastgesteld dat ze eigenlijk nauwelijks/geen vrienden hebben.
Ze klampen koppels aan (leidt tot ongemak). Ze treffen een koppel waarmee het ongelooflijk goed klikt. Zodat ze avond na avond van alles met ze doen.
Tot het koppel opeens geen sjoege meer geeft.

“Jij was te gretig” zegt hij. “Jij zei dat je van ze hield” zegt zij. “Toen was ik dronken” zegt hij.
Waarna -treurig tafereel- ze het koppel volgen naar het restaurant waar ze ze zélf een keer naartoe hebben meegenomen en waar het koppel nu vrolijk zit te doen met een ánder koppel.
Dharma raakt over haar toeren en draait door en verwijt ze van alles.
Au! denk ik plaatsvervangend. Laat je niet kennen! Maar tegelijk: hoe ‘puur’.

Uiteraard spreekt het me aan door de herkenning.
Ook ik (1 vriend en enkele bevriende kennissen) probeer wel eens vrienden te máken.
Dan denk ik: die vind ik leuk. En nader ik.
En denk: o got, wat als die niet terug-nadert.
En vaak bouw ik de ontsnappingsroutes voor de ander al in.

Vandaag bv. Ik mail: leuk dat je antwoordt op mijn (eerste) mail maar… als je hierna geen zin meer hebt, vooral niet doen!

Dat doe ik omdat ik de ander een fatsoenlijke aftocht wil gunnen, geen verplichtingen enzo.
Maar het kan ook overkomen als: laat eigenlijk ook maar zitten, zo graag hoef ik zelf ook weer niet. In elk geval hoor ik niets meer en dan weet ik niet waar het door komt maar kan ik ook niet nóg een keer mailen dat ik het eigenlijk hartstikke leuk vond weer contact te hebben en “wil je je beslissing dat contact niet voort te zetten misschien herzien”. Das raar.

Mocht ik nóg een leven krijgen (wat ik niet denk en wat ik ook niet hóef) dan zou ik in dit opzicht wel graag makkelijker willen zijn.