Meestal probeer ik de knagers te voeren nadat de kauwtjes naar bed zijn.
Omdat die zich anders meteen op de maaltijd van de knagers storten.
Vandaag – ik ben zo moe.
Dus maak ik om negen uur al twee bordjes klaar en ga eerst vijf minuten naast Flo en Brat staan maar wat een mini-hapjes-nemers zijn dat. En het gezonde harde voer laten ze sowieso liggen.
Naar de achtertuin.
Waar tussen de volwassen kauwtjes een jong zit. Ik deel brood uit. Het jong klampt hier en daar iemand aan maar geen enkele volwassen kauw geeft een blijk van herkenning. Oh shit. Op dit soort momenten wil ik altijd zo´n vogel in huis en in bed nemen maar ´praktische bezwaren´ enzo.
Na een kwartier vliegt hij weg. En dan valt mijn oog op een jonge merel die naast de heg ritmisch "voer mij, voer mij" zit te roepen. En ik snap het niet want merels zijn hartstikke goede ouders en allebei dood dat kán toch haast niet?
Krijs, krijs doet-ie. En ik denk: gelukkig liggen Sammie en Guus voor pampus door de hitte.
Maar ook: wat als ze niet komen. Bedenkt hij dan zelf hoe eten werkt.
En ik wou dat ik verdomme niet het leed van elk vogeltje op mijn schouders droeg.
Ze zoeken je gewoon op. Je trekt het aan.
Misschien lagen de merel-ouders door de hitte ook even voor pampus(zo’n zwart verenpakje lijkt me knap warm).Gistenavond zag ik een regenworm van een halve meter over mijn tegels kronkelen…dat vind ik dan ook weer zielig.
Maar wel weer een feestmaal voor een vogel!
Pa en ma passen effe op, en wat ik dan vaak zie: jong vreet lustig zelf, en zodra een ouder in beeld komt kan ie helemaal niks meer. Want gevoerd worden is makkelijker natuurlijk 😉
Hippo! hardvochtig typje ben jij!
@Hippo: en toen dit jonkie Jeanne zag dacht het kennelijk “ha, daar is mams” en begon het zijn “ik wil gevoerd worden ritueel”.
is dat een complimentg voor Jeanne, of juist niet ? ik weet het niet.