De waterhoentjes die een paar dagen geleden nog een meter of vier verder op het dak zaten, zitten nu direct achter mijn werkkamer.
Wanneer ze zien dat ik naar ze kijk, kijken ze terug. Ze vluchten niet weg.
De eenden, die tot voor kort wel brutaal het erf op kwamen maar geschrokken wegvlogen als ik abrupt de deur open deed, zijn ook de angst voorbij.
Als ik ze een paar sneetjes brood voer (je moet met weer als dit wel heel sterk zijn om *niet* te voeren) springt er 1 naar mijn hand. Wat krijgen we nou.
Ik houd haar een stukje brood voor. Hap. De eend ernaast wil ook. Hap-uit-het-handje.
Dit gaat wel ver voor eenden die tot de sneeuw bleef liggen wel brutale maar toch echt wilde wilde eenden waren.
Geef een reactie