Vleugels uitslaan

De eerste keer dat ik met Lodewijk door Amerika reisde stopten we aarzelend bij Cedar Breaks in Moab, UT waar eigenares Madeleine Weibel die net het plantsoen aan het fatsoeneren was ons vroeg of we een apartement wilden zien.
Het was het begin van huren bij de Weibels (eerst hier, later hun cottage) en het totaal verslingerd raken aan Utah.

Toen Lodewijk dood was wou ik niet terug naar Utah vanwege het teveel aan herinneringen.
Na een aantal jaren ging ik af en toe naar St. George (UT) waar ik met hem geen gemeenschappelijk verleden had.

Af en toe denk ik: ik zou terug willen naar het Utah waarvan ik met hem zoveel heb leren houden.
Escalante, Hanksville, Moab.
Ik google in Hanksville Joy’s Place.
Een érg fijn mini-appartement waar we op het stoepje wijn konden drinken (destijds nog zéér dubieus in Mormoon-Utah).
Klein onderkomen gerund door Joy. Die we elke dag zagen wandelen met haar volwassen geestelijk gehandicapte zoon.
Zonder enige gêne. Wat voor haar mogelijk normaal was maar ik vond het stoer.

Ik google op Joy en Hanksville.
Het bestaat nog.
Geen website. Alleen vooraf reserveren.
En dan alleen voor couples of single women.

Dieper gravend in google kom ik op een Nederlands reisverslag.
Uit 2005.
Iemand heeft daar verbleven.
Ontmoette Joy die toen 81 was.

Tjee.
Dan is Joy, als ze nog steeds de tent runt nu 88.
Wat een raar idee.
Dat is niet de Joy die ik me als zelf 37 en zij ongeveer 60 herinner.
Goeie kans dat de hele Joy’s Place niet meer de Joy’s Place is die ik me herinner.