Een week geleden maakte ik kennis met de nieuwe kippen.
Ze stonden samen met Tosca op het terras achter het huis waar ik ze direct voerde.
Een paar uur later wierp ik ze een vrije-uitloopei toe vanuit een raam.
Om ze blij te maken met mij.
Dat is verkeerd uitgepakt.
Ze zijn inderdaad blij met mij, maar zó blij dat ze volledig op mij gefixeerd zijn geraakt.
Ze doen geen stap meer van het terras, loeren steeds naar binnen en gedragen zich opgewonden wanneer ze me zien: zeker dat er nu weer lekkere hapjes komen.
Die kwamen er eerst ook.
Tot ik me realiseerde dat ze geen stap meer in de tuin zetten.
Waar het nu stikt van de insecten en de wormpjes en de planten waarvan je lekkere hapjes kunt nemen.
Dat is jammer nú maar het is extra jammer wanneer ik er binnenkort een dag niet ben en ze zichzelf zullen moeten bedruipen.
Zodat ik een klein bakje met vogelzaad vul en het pad richting achtertuin op loop af en toe wat strooiend.
Ik word gevolgd door de kippen die de zaadjes oppikken.
Hoera! juich ik inwendig, denkend dat ze nu mogelijk ook op het idee komen weer eens zélf onder een blad te kijken of wat aarde om te wroeten.
Ik sluip terug, stap de schuur in, draai me even om en: daar staat het drietal alweer verwachtingsvol naar me te kijken.
🙁
Haha, je hebt ze te veel verwend, maar als de nood weer aan de vrouw komt gaan ze vast wel zelf weer voor hun hapje zorgen 😉
Hahaha, ik zie het al voor me…het zou zomaar een scene uit een slapstick kunnen zijn. Maar ik neem aan dat de kippen toch op eigen kracht hun voedsel gaan zoeken wanneer jij niets meer geeft ?