Verstandig ouderschap

Vele tientallen misschien een kleine honderd mussen eten dagelijks in mijn tuin.
Graan dat de kippen niet blieven, graan en brood dat ik speciaal voor ze strooi.

Ik zie volwassen mussen op het dakje van de schuur en in de bomen jongen voeren.
Ik zie jongen op de grond zichzelf voeren.
Indrukwekkend: hoe ze als groep reageren. Ziet 1 een schaduw van iets engs (mij in de kamer bv) dan vliegt alles in 1 zwerm de boom in.

Begin vorige week zet een mannetjesmerel hier een kind af. Hij blijft er een dag bij en dan moet het jong het zelf uitzoeken.
Begin deze week komen er twee jonge merels bij. Zomaar gedropt door de ouders.
Geen familie van de eerste, denk ik. Ze trekken niet gedrieën op, bezoeken ook verschillende eetplekjes.

Wat steeds opvalt is dat de merels veel trager op gevaar reageren.
Woesh! de mussen zitten binnen een seconde meters omhoog.
Terwijl de merels om zich heen kijken: huh? was er iets? echt? wáár dan? moet ik daar wat mee?
Het weg-woeshen van de mussen geeft ze wel te denken.
Zodat ze enkele seconden later toch ook maar op de wieken gaan.

Gevaarlijk, vind ik.
Maar kun je nagaan wat er zou gebeuren zónder de mussen als alarmbel.

Best slim dus van de merelouders om hun jongen hier te parkeren.
Continu voedsel van mij, continue oppas door gevederde mussenvriendjes.