Verleden

Af en toe heb ik mail-contact met mijn jeugdvriendin E.
Ze was laatst jarig, ik stuur haar een klein kadootje en ze bedankt me en schrijft dat ze nog brieven van mij heeft van vroeger.
Of ik het leuk vind die te lezen.
Nee.

Laatst ging een vroegere minnaar dood.
Zijn vrouw mailde me dat hij in een kluis brieven en foto’s van mij had bewaard, of ik die wou hebben.
Mijn eerste reactie is: nee.
Dan denk ik: beter bij mij op zolder dan gierend van het lachen bekeken door anderen.
Dus schrijf ik: ja en nu heb ik ze en dat is het dan.
De envelop wordt niet geopend.

Om een reden die er nu niet toe doet blader ik door een fotoalbum.
Ik zie twee foto’s van mezelf met jongens op feestjes.
Toen ik een jaar of zestien, zeventien was.
Jongens die ik he-le-maal niet leuk vond maar ik was te beleefd om ‘nee’ te zeggen.
Waarmee ik verder ook niks ‘deed’.

Ik google ze.
De eerste is medisch specialist geworden, zo 1 precies als je ze voorstelt met een kaal hoofd met een kransje er omheen van grijs haar en een serieuze oogopslag.
De andere werd ergens wethouder (PvdA) en in hem is het vertrouwen opgezegd.

Wat me doet zoeken naar mijn allereerste vriendje.
Ik vind een man met zijn achternaam en een voornaam die iets anders is.
Ik bestudeer de foto’s op Facebook.
Het kán hem heel goed zijn.
Ouder en dikker.
Maar dat ben ik ook.

Vragen om vriendjes te worden?
Nee! denk ik maar druk op ja.
Oh well.
Afwachten maar.