Toen ik opstond (nou ja – een tijdje erna maar nog wel heel vroeg) stelde ik vast dat ik deze zomer aan het verkloten was.
Twee momenten van ontspannen (langer dan knagers voeren) herinner ik me.
Een keer een half uur VK Magazine in de tuin lezen. Een andere keer een heel uur VK Magazine ook in de tuin.
Dit moet dus écht de eerste dag van de rest van m´n leven worden denk ik.
Want voor ik het weet ga ik dood aan kanker.
Zoals mijn opa, mijn moeder, Willy, mijn man en Marion.
Why *not* me.
Maar ook vandaag komt het er niet van. Het omzetten van de schakelaar.
Dus werk ik aan de Winkel en aan het Fanlog.
En ik heb geen man nodig om me gelukkig te maken.
Maar wel een mechaniekje dat me bij de schouders neemt en rammelt en rammelt en me ervan doordringt dat er echt iets drastisch anders moet.
Radio luisteren kan ook heel ontspannend zijn.
Je mág je uitleven aan winkel en fanlog, Jeanne.
Zelfs al zou het de laatste dag van je leven zijn!
Wat houdt jou tegen om die knop om te zetten. Waaróm ga jij niet elke dag (als het weer het toelaat) even in de tuin zitten met een boek of het VK magazine?
Want ook ik had goede voornemens om toch ook vooral te genieten van de zomer en zie…. hij lijkt alwéér voorbij.
@ Karin: ik wou dat ik het wist.
Sinds ik terug ben heb ik zelfs maar 1 boek gelezen.
Vroeger keek ik tenminste nog tv ter ontspanning.
Maar ook die knop is onvindbaar.
Blijven zoeken, Jeanne! Want dat mechaniekje zit écht ergens en is puur zelfbediening…