L. en ik dachten dat het schitterend weer was dus gingen we varen. In het aangename tuf-tuf-bootje van L. Niks moeilijks met een kano of een roeiboot.
Tashi ging mee.
En ontdekte hoe spannend water was. Om vanaf te turen, om in te turen, om uit te drinken en om (als dát zou kunnen) in te zwemmen.
Zwemmen mocht ze niet zodat L. haar de eerste les ‘wel kijken niet aankomen’ gaf, wat niet altijd meeviel.
Vierentwintig foto’s van Tashi hangend over de reling heb ik nu.
En gelukkig ook 1 fraaie van het smoeltje.
Ik val in herhalingen, maar ik vind ‘m zóo lief en hij/zij lijkt zo op mijn overleden hondje..
snif
Voorlopig geen ander hondje (omdat dat verstandig is), maar o, wat werkt mijn gevoel tegen.