De hoosbuien met harde wind komen voor de tuin op een beroerd moment.
Net nu de sprieten-langs-het-pad lekker hoog zijn geworden en in hun toppen de knopjes zitten van de kleine gele bloempjes.
Wanneer het wél goed was gegaan, zou je over een week door een haag van geel zijn gegaan.
Nu is een deel geknakt.
Niet per se gebroken.
Maar lekker gaat het er niet mee dus kan ik ze beter knippen en in een vaas zetten.
En meteen ook wat andere overhangende troep opruimen.
Anderhalf uur later ligt er een grote stapel gesnoeid groen op de composthoop in de achtertuin.
De groene bak is bijna vol.
Op de vensterbank staat een vaas met sprieten.
En nóg lijkt het alsof ik niks aan de tuin heb gedaan.



Ik vind hem zo prachtig.