Troost

Vanochtend stap ik per ongeluk op de weegschaal.
Ik had me voorgenomen dat pas in januari te doen denkend: december is voor mij depri-maand, ik troost-eet, ik word dik – januari is vroeg zat voor het onder ogen zien (letterlijk) wat er aan pondjes door het mondje is bijgekomen. En daar dan iets aan doen.

Maar daar sta ik en ik kijk naar de schaal en zie iets waar ik niet blij van word.
Dikker dan in jaren. Daar komt het op neer.
Niet ‘nooit meer eraf te krijgen’-dik.
Maar een klus zal het worden.

Wat nou zo grappig is terwijl ik me volvreet aan de laatste nog ergens gevonden nog net niet bedorven pinda’s:
over tien dagen is er kwa zeuren over gewicht geen verschil tussen mij en de vrouwen die met hun liefje, echtgenoot, kinderen, goede vriendinnen (m/v) zich een maand ongans hebben gegeten.
Dan gaat het alleen nog over het resultaat.

De te vele kilo’s. Het verlangen die eraf te krijgen.
Liefst met zo min mogelijk moeite natuurlijk.

En wat ons heeft gebracht tot volproppen – daar heeft niemand het dan over.