Sinds gisteren heb ik een nieuwe vriend voor Polly.
Ik zette op FB dat ik op zoek was en dat ik opzag tegen het koppelen en iemand bood direct heel aardig aan dat voor me te doen en toen de twee elkaar na 24 uur niet hadden uitgemoord beschouwden we het huwelijk als voltrokken.
Zodat ik nu zit met een bangig mannetje dat Tom heet en een narrig vrouwtje Polly dat een groot deel van de dag langs hem heen leeft en af en toe een charge in zet.
Dit is ‘m. Iemand heeft ooit z’n neusje afgebeten.
Wat een liefke, en niet zo vreemd dat hij angstig is, je neusje zal er maar afgebeten worden! En wie zijn neus etc. Kan er eerlijk gezegd niet zo heel goed meer tegen, hoe ouder ik word hoe erger ik me alle leed (en dan vooral v.w.b. dieren) aantrek. Word er een beetje verdrietig van.
Ik weet wat je bedoelt. Als je wél op FB zit zijn er elke dag wel tig petities voor erg zielige dieren die je moet tekenen en je moet doneren en eerst deed ik dat ook (bedoelend: ik teken altijd maar de laatste weken doneerde ik ook elke dag 5-10 Euro p.d). Maar dat tikt behoorlijk aan! op alle vaste goede dierendoelen die ik sowieso al steun.
En los van het geld: ik word niet goed van de plaatjes en de verhaaltjes! Blijf toch tekenen. Maar vaak maken de teksten je zo schuldig. Bv de honden die hondenvlees zouden zijn in China (of was het Zuid-Korea) en daar ben ik dan tegen geweest en dan krijg ik een bericht: nu een deel van die honden vrij is, moeten we wel geld hebben om ze een leuk leven te geven. En dan denk ik: dat snap ik! en ik gun het ze! maar ik kan echt niet élke dag tien Euro geven aan een goed dierendoel los van alle vaste dierendoelen.