Op Mijn begraafplaatsen reageert iemand van het kerkhof in De Rijp heel aardig op de door mij daar genomen foto’s.
Zodat ik vandaag terug ga. Om er te zijn, niet per se om foto’s te maken. Ik neem dan ook niet mijn Olympus mee, maar heb wel de kleine Coolpix in mijn tas.
Heb ik altijd (tenzij ik hem op mijn bureau heb laten slingeren).
Het is druk. Veel mensen, vooral vrouwen, met planten en bloemen.
Ze versieren de toch al zo mooie graven. Werkelijk geen enkel ligt er verwaarloosd bij. Hoe doen ze dat toch?
Ik neem wat foto’s van het priestergraf (er is een nieuwe steen bij gekomen zie ik) en na mijn rondje respectvol wandelen ga ik weer weg.
Bij het verlaten van de begraafplaats komen mij twee vrouwen tegemoet.
Zonverbrand, kuiertenue, allebei happend in broodjes.
Ik vind dat het niet kan.
Zomaar rondkijken en met elkaar over de stenen babbelen.
Met die broodjes in de hand.
Niet dat het erg anders is dan wat ik doe.
Ik babbel wel niet met een ander, ik babbel met mezelf.
En deze doden zijn evenmin mijn doden.
Okee, ik sta me niet tegelijk vol te proppen.
Maar als ik eerlijk ben: ook voor mij is zo’n bezoek een uitje.
En toch en toch.
Maar op die bovenste foto is het net of ze echt erg betrokken zijn bij ‘hun’ doden, hoor. Kijk maar goed: ‘Onvoorstelbaar’, zegt die rechtervrouw, ‘dat het al meer dan een jaar . . . .’
De linker pinkt een traantje weg en zegt: ‘Is het echt al zò lang geleden?’ En dan gaan ze er nog even hard tegenaan, ze eten en werken hun verdriet weg . . . . .
Das nog eens andere koek dat zomaar foto’s maken van voor jou volkomen vreemden 🙂
dannnnn
@Lies. Ik weet niet zeker of je het zo bedoelt, maar je laatste opmerking is tamelijk insinuerend, om het vriendelijk te zeggen. Dat de dames hun verdriet zouden ‘wegeten’ is op zichzelf al een ridicule veronderstelling, maar om J.’s fotograferen ook nog eens tussen aanhalingstekens te zetten gaat erg ver, zeker waar J. altijd erg helder is over haar intenties.
@Jaap. Excuus als het onaardig overkomt maar zo heb ik het helemaal niet bedoeld. Het was meer als gedachtengang, misschien een beetje beschouwelijk zoals ik het interpreteerde . . . . . Had net een paar verhaaltjes gelezen van Coen Simon’s ”en toen wisten we alles’ (Een pleidooi voor de oppervlakkigheid). Daarin laat de schrijven ook zijn gedachten de vrije loop. Ik deed dat en helemaal niet om mensen te kwetsen, verre van. Ik dacht dat het grappig was, ik vond het een grappige gedachtengang en ook mijn laatste zin was een grapje. Oh oh, Jeanne, ik hoop dat ik je niet hen gekwetst!? Dat was echt niet mijn bedoeling hoor, verre van!
@Lies. je hoeft je niet te exuseren hoor! ’t Is helemaal dudelijk dat je het anders bedoelde dan ik las.
@Lies Eerlijk gezegd begreep ik je reactie niet maar ik ging er vanuit dat je het goed bedoelde en liet het daarom maar zo.
Even los van alles interpretaties rond de happende hangdames (da’s ook een interpretatie): jij loopt daar rond en legt vast vanuit respect, een poging tot verbinding met de entourage. En je legt ook vast, wat daar naar jouw gevoel en ergernis haaks op staat. Ik vind dat helemaal prima, zuiver en o.k.
En die dame in het grijsblauw bloot heeft gewoon jeuk. Volgens mij dan dus…. Stiekem hoop ik dat ze gestoken is, maar dat schrijf ik natuurlijk niet op.
@Aithos: ‘verbinding met de entourage’ vat het goed samen.
Het valt me makkelijker in Amerika op de grotendeels verwaarloosde begraafplaatsen.
Dan ervaar ik een connectie met de doden – niemand van hun familie die ze eert (mogelijk omdat ze illegal aliens waren en zijn zoek geraakt).
Maar ik eer ze wel.
Dichter bij huis ligt dat anders. Is het eerder ‘inbreuk maken’.
Niet vanuit mijn gevoel. Wel de angst dat anderen het zo ervaren.