Vandaag tien jaar geleden ging mijn man dood. Euthanasie.
Ik wist het bijna zeker maar tijdens de ochtend ging ik twijfelen.
Was het toch niet negen jaar? Of elf?
Mij schoot te binnen dat de begrafenisonderneming een boek had neergelegd waar bezoekers van de uitvaart hun naam en adres konden noteren. Handig -zodat ik later wist wie ik een ‘bedankt voor je meeleven’-briefje moest schrijven.
Ik wurm dat boek uit onder een stapel denkend dat daar toch op zijn minst de datum op moet staan.
Nee. Maar er in staan wel meer dan honderd namen en adressen van mensen van wie ik sindsdien nooit meer iets heb gehoord.
(moet ik daar nou iets van vinden? Nee toch….)
Ergens vanochtend mailde een aardig iemand me: dit is vast een zware dag nl tien jaar geleden – waarmee dat ook weer was opgelost.
* is het zwaar?
Ach. Niet in de zin van ‘ik treur de hele dag om m’n overleden man’.
* is het op een andere manier zwaar?
Tja.
Eerlijk gezegd: een dag is een dag.
En ik hecht noch aan feestdagen noch aan treurdagen.
Maar als ik dan toch een blik werp op mijn leven nu: tis niet zo leuk.
Maar ook niet echt klote.
Wat ik gewild had? Ah.
Ik kan van alles bedenken maar eerlijk gezegd: geen idee.
Heel gek, je doet niet zo aan herdenken, maar je denkt er toch aan.
En dan wil je het zeker weten ook.
Hoe dan ook, het leven is wat het is, niks meer en niks minder.
Ook al hecht je dan niet zo aan feestdagen en treurdagen, toch wil ik je sterkte wensen voor vandaag. Zo’n datum is toch altijd even confronterend.
Hopelijk voelen je katten aan dat je vandaag wel een extra knuffel kan gebruiken!