Thuiszorg

Eind vorig jaar moest ik naar het ziekenhuis.
1 opname voor een aantal onderzoeken.
De hoogleraar sprak streng dat ik veel eerder had moeten komen. Later vroeg ik me af hoezó dan daangezien er helemaal niets uit de onderzoeken kwam, geen uitkomst en al helemaal geen aanwijzing voor hoe nu verder.

Zelf had ik maar 1 gedachte: ik wou naar huis.
En, dacht ik, als ik braaf doe wat ‘ze’ zeggen mag ik eerder terug naar mijn katten. Dus hoe naar een onderzoek ook kon zijn: kom er maar mee door.

Toen kwamen we aan het eind van de rit: ging ik akkoord met thuiszorg? Liever niet, maar roept u maar! Túúrlijk dus!
Dát was dus dom.
Want die thuizorg-dames had je niet voor het grijpen! Dat betekende nóg een nacht in het ziekenhuis en toen nog een nacht!

Jamaar, protesteerde ik: dan maar niet! Die thuiszorg! Te vroeg gejuicht. Ik had me nu op thuiszorg vastgelegd en mocht pas weg nadat een thuiszorgpersoon was geleverd.
Dat kan zo maar niet! Protesteerde ik! Jullie kunnen me niet tegen mijn wil vasthouden.
Dat konden ze wel degelijk want wat als ik naar huis ging en ik viel van de trap? Dan waren ZIJ verantwoordelijk! Niet als ik de verantwoordelijkheid terugneem!
Waarmee wij in een zielig kringetje rond draaiden en ik nóg een nacht moest blijven.
Ik had natuurlijk moeten volhouden maar ik stond niet op m’n sterkst toen.

Waarschuwing: zeg niet ‘doe maar thuiszorg’ alleen om braaf en van het gedonder af te zijn.