De dag nadat ik jarig was is de dag van de verlate alsnog felicitaties en het beantwoorden van de mails met “heb je leuke dingen gedaan?”
Plus de mails van gisteren waar ik ook nog wat mee moet (al schiet ik lekker op – op die met de lastige vragen na, die schuif ik voor me uit).
Ik had me voorgenomen voor na mijn verjaardag: opruimen, te-doen-lijstje maken, en (jawel) bewegen.
Minder eten ook.
Maar dat wordt allemaal (over)morgen begin ik.
Gisteren ook nog een pakket van mijn uitgever.
Wat betekent dat mijn Hollende Kleurling opnieuw is herdrukt.
Ik leg het pakket ongeopend bij de eerdere herdrukken.
Ik kijk op bol.com.
Daar staat een review van een lezer.
“Dit boek is heel interessant, de verhalen zijn op een hele leuke wijze geschreven. Het strafrecht wordt goed behandeld, de stof die ik niet kon begrijpen in mijn theorieboeken heb ik aan de hand van de verhalen uit dit boek beter kunnen begrijpen.”
Drie mensen vinden dit een goede recensie, twee vinden het maar niks.
“Jeanne Doomen verstaat als geen ander de kunst om aan de hand van waargebeurde gevallen uitleg te geven aan leerstukken van het strafrecht en het strafprocesrecht. Wanneer mag een criminele organisatie geinfiltreerd worden, waarom werd die in de krant breed neergezette leider van een criminele organisatie toch door de rechter vrijgesproken? Men vindt het antwoord op deze – en andere – vragen feilloos in dit boek, dat een ideale inleiding is voor de juridische student, maar ook leerzaam en begrijpelijk voor de geinteresseerde leek.” (door Bol.com geplaatste recensie van Biblion)
Zelf vind ik het ook wel een leuk boek (wat ik me ervan herinner).
Maar de laatste die ik het kado gaf kwam niet verder dan doorbladeren en enkele passages lezen waarna ze het doorgaf aan een ander die reageerde met dat ze het allemaal allang wist.
Kwa *beng* op het hoofd.
Jij verstaat de kunst om heel beknopt de essentie weer te geven, dus geen oeverloos gelul maar in begrijpelijke taal iets heel duidelijk maken, zodat je zonder dat het boek of betreffende artikel hebt gelezen meteen weet waar het over gaat. En dat is toch wel heel erg knap en ik zou willen dat veel journalisten etc. deze kunst zouden beheersen. En de mensen die alles allang wisten en weten, ach, dat soort volk mevrouw, dat denkt niet na.
Dank je Truus.
En ik denk ook dat dit ‘ik weet alles allang’-meisje uit het onwetende nekje kletste.
Maar wanneer iemand die er verder OOK geen verstand van heeft het overbrengt als een soort waarheid voelt het toch als een *beng* op het hoofd.
precies wat @Truus zegt,
is reden voor mij om naar je weblog te komen – je leest prettig. gemakkelijke taal, dat bewonder ik. hoop er iets van op te steken ook nog.
(jarig blijf je nog een week- cadeautjes mogen nog)