Testing testing testing

Morgen moet ik naar het AMC.
Voor deels de onderzoeken die ik ook al in het MCA onderging – alleen de scan hoeft niet, daarvan kreeg ik de cd mee.
Nieuw: hartfilmpje.
Ook nieuw: gesprek met anesthesist.

Verder niets? vroeg ik toen ik gisteren had gebeld met (*slik*) de oncologisch verpleegkundige om alles nog eens op een rij te krijgen omdat toen me vorige week de afspraak werd doorgegeven ik werd afgeleid door Duif die *bijna* in het mondje van Loki naar binnen was gevlogen.

“Nee, niets,” zegt de vrouw waarop ik (opgelucht): dus geen bloedonderzoek?!
Dát natuurlijk wel.
Ik vertel weer eens dat ik ‘lastig te prikken’ ben en beschrijf wat me in het MCA is aangedaan en dat ik daar nu voortaan door iemand op de afd. anesthesie mag worden geprikt omdat het anders echt een bloedbad wordt.

Tja, zal toch moeten.
Voor bloedgroep en nog zo wat en o ja, de gynaecoloog zal ook willen laten prikken op ‘de markers’.
Ik denk: maar dat is in Alkmaar toch al gebeurd? of denkt AMC dat MCA niet alleen niet fatsoenlijk bij kanker kan opereren maar dat hun laboratorium ook waardeloos is?

Ik zal morgen dus wéér zeggen dat ik moeilijk prikbaar ben.
Na twee weken kan ik zelfs nog restanten van de blauwe plekken laten zien.
Maar ik durf te wedden dat er dan toch weer blijmoedig de naald in me word gezet door iemand vol goede wil die géén expert is totdat-het-gelukt is.