In HagensOpDeMiddag hoor ik het laatste stukje van een gesprek over depri zijn.
Er staat een test op ut net en die deugt, zegt de deskundige.
Een test! altijd leuk en op de vrouw af: ik ben niet heel erg vrolijk de laatste tijd.
En ook altijd leuk: na zo’n test lezen dat het reuze meevalt.
Test ingevuld en het blijkt goed mis met me. Ik moet spoorslags naar de dokter.
Nog een test gevonden, ook ingevuld (en nu ietsje zonniger) en ik ben *waarschijnlijk* niet depressief maar ik moet voor alle zekerheid toch maar even naar de dokter.
Hier word ik niet vrolijker van.
Hé, ik zit alleen maar in een dipje, wil ik roepen.
En no way ga ik naar een knul van 32 om met hem te bespreken dat het leven zuigt als je 56 going on 57 (snik) bent en te dik en nooit-meer-mooi met een bedrijf dat óók al aan het dippen is.
Hier is maar 1 remedie. Welgevormde ouwe-vrouwen-schouders (met die man hieronder mail ik noooooit meer) er onder en een paar dagen lekker laid back doen. Boekje lezen misschien.
(tjonge)
Welke test? Tuurlijk moet je naar de dokter, dat is toch het doel van de test?! Pfffff… een gezonde portie verdringing kan nooit kwaad.
Test meenemen naar de dokter, dokterlief ‘m laten invullen en oh oh… Dokter moet ook naar de dokter?
Weleens van die tests gezien waar de score liep van 0 tot 50, en alles boven 3 was: naar de dokter!! Ach ja, dat zijn van die hele mooie tests op eigenwijsheid, toch? 😉