Diddle is gecastreerd. Wat, was mij verzekerd, een mini-ingreep zou zijn bij een konijn.
Snip-snip balletjes eraf, roesje uitslapen, eten, drinken, een weekje met de gevoelige plek op een zachte handdoek ipv hard stro en klaar is Klara.
Ware het niet dat Diddle 1 niet-ingedaalde testikel had die ze bij zijn lies hebben moeten wegpeuteren.
Zodat het nu een grote ingreep is geworden. Met veel pijnstillers en antibiotica mee naar huis.
En dan 5 dagen lang 2x per dag met een pipetje de drankjes naar binnen zien te werken.
Wat ik nog nooit heb gedaan omdat ik zowel in kracht als in overwicht ernstig tekort schiet.
Bij een 10-dagen-antibiotica-kuur breng ik een konijn naar R.
Maar 5 dagen! dat moet toch te doen zijn?
Ook al weet ik niet hoe en zie ik er als een berg tegenop.
Vooral bang dat ik het konijn laat doodgaan.
Breng hem dan alsjeblieft naar R. Het is waanzin om met dit soort angsten rond te lopen, zeker als het niet nodig is. Doen!
R. is er niet vandaag en ik heb geen idee of hij er morgen is.
Dan zijn er in elk geval al 2 van de 5 dagen voorbij.
En: de dierenarts belde net dat Diddle wat moeite heeft met uit de narcose komen.
Ik mag hem wel om zes uur halen (ipv 3 uur) maar ik heb gezegd dat ik hem dan liever tot morgenochtend daar laat.
Scheelt weer een dag bezorgde zorgen voor mij en een dag goede zorgen voor hem
Als je er – wat ik me zó goed kan voorstellen! – zo tegenop ziet en het zo’n angstig idee vindt, kun je hem dan niet die vijf dagen door de dierenarts laten verzorgen? Of doen ze dat alleen als ’t strikt noodzakelijk is?
Dit lijkt me een erg makkelijk, braaf konijn.
Morgen doet de dierenarts dus al half en donderdag komt de werkster die het ook kan doen (1x).
Ik vind dat ik het maar eens moet proberen. Maakt me in het vervolg ook minder afhankelijk. En weer naar de dierenarts kan altijd nog.
Iha raden die dat trouwens af: er zijn konijnen die dan denken ‘als dit verder het leven is, hoeft het wat mij betreft niet meer’.