Terug naar Moab

Ik beloofde het geloof ik (ik keek niet terug) aan Lies in de commentjes.
Hoe het wás – teruggaan naar Moab.

Ik denk dat het probleem was dat ik er niet goed over had nagedacht.
Ik had een vaag idee dat er vast het een en ander was veranderd en sloot niet uit dat het toeristischer was geworden maar stond daar niet echt bij stil.
Mijn plan was: de hobbel Moab nemen.
Waarmee ik bedoelde: me weer vrij voelen in Moab zonder de deprimerende gedachte aan: hier kwam ik altijd met Lodewijk, dit zal ik nooit kunnen waarderen in mijn eentje.
Ik dacht dus: die hobbel neem ik.
En: daarna ga ik heerlijk de komende jaren door Utah reizen.

Ik reed Moab binnen op een zondagmiddag na acht uur rijden vanaf Kayenta door vnl rijden en rijden en amper een tussenstop want die route hééft geen tussenstops.
Ik belandde meteen in filerijden en érg veel shoppende toeristen en nieuwe hotels en nieuwe toeristenwinkels en bedrijven die hummers en jeeps enzo verhuurden.
Ik dacht: gatverdamme.

Hoewel ik al direct dacht: als ik niet voor vijf nachten vooruit had betaald zou ik meteen zijn doorgereden, reed ik de volgende dag toch langs een paar vertrouwde plekken.
Dat pakte slecht uit.
Waar wij ooit met behulp van ‘locals’ ontdekten hoe we de wandeling in Negro Bill Canyon konden maken staat daar nu een sign en alsof dat niet genoeg is: er is een parkeerplaats voor zeker 30-40 auto’s en die stáán er ook allemaal.
Aan de andere kant van de weg, langs de Colorado River, is kampeerplaats na kampeerplaats na kampeerplaats.

In mijn hoofd spookte “They paved Paradise and put up a parking lot”.
Op dat moment besloot ik Moab te haten.
(later werd ik milder – dat vertel ik later)