Dinsdagochtend, spookvroeg, op Schiphol J. achtergelaten; zij was vol vragen over het wat, waarom en hoe. Terug naar Amsterdam om met Nina, die langzamerhand een huisgenote was geworden, naar de polder te gaan. Ik houd niet van autobesturen, Nina niet van rijden in een mandje. Maar na weken alleen op mijn zoldertje kon dat er ook wel bij.
De dierenarts zei dat de kweek van Nina’s haartjes ‘definitief negatief ‘was. Na mijn aanvankelijke schrik – want goed is soms negatief en soms positief – bleek dit opperbest te wezen. Nina bij haar collegaatjes gezet. En dit gefotograveerd voor het log. Helaas heb ik technische problemen met het ’toevoegen foto’ zodat ik me maar beperk tot de mededeling dat ze weer lekker rondholt met de anderen. Intussen weet ze ook weer hoe je je naar voren moet wringen als de gezamenlijke maaltijd wordt geserveerd – dat heb je niet als je op je eentje woont.
Een ander keer meer en, hopelijk, ook met plaatjes.
Voor zo’n mooie hereniging hebben jullie vast wel een autoritje over – zélfs in een mandje! 🙂
Heb je toevallig al gehoord of het pak van J. in het motel was gearriveerd?
Welkom Roelof! Gefeliciteerd met het goede nieuws. En moge jouw beeldende taal het eventuele gebrek aan plaatjes zoals gebruikelijk compenseren….
Wat een goed nieuws over Nina zeg, wat zal ze genieten nu ze weer lekker rond kan rennen, ik denk dat zelfs het naar voren wringen voor een lekker hapje een feest voor haar is na al die tijd alleen te zijn geweest in een hok…:-)