Terug

Gisteren om kwart voor tien loop ik mijn huis binnen hopend dat Loki in de woonkamer is om me op te wachten. Niet.
Op bed dan? Ook niet.
Zachtjes roep ik buiten zijn naam.
Geen Loki.

Ik val uitgeput in bed, lig eerst te luisteren of zijn luikje kleppert, denk dan: wanneer het om 12 uur zijn officiële etenstijd is, komt hij vast wel binnen.
Om kwart voor 1 sta ik toch maar op, ga naar beneden en daar zit meneer: op het tafeltje direct achter het raam dat ik voor hem moet openen.
Knuffelen? nee, laat maar.

’s Middags nog steeds geen liefdevolle sjoege.
Maar dan is het bedtijd en direct kruipt Loki in mijn armen en daar ligt hij de hele nacht, spinnend, spinnend, spinnend.
Tot ik (jetlag) besluit om op te staan om half zes.
Ik geef hem Sheba die hij maar half opeet. Dan wil hij naar buiten dus doe ik het raam voor hem open.

Tot vannacht, Loki?