Telefoon

De telefoon gaat.
Wat raar is aangezien R. een week in het buitenland is en die belt alleen bij reizen van meer dan drie weken.
“Met mevrouw Van de Brink van Vrij Nederland. Komt het gelegen?”
“Dit soort gesprekjes komen nooit gelegen, maar dat weet u natuurlijk ook wel.”
Schaterlach aan de andere kant van de lijn.

Ze kan me een mooi aanbod doen, zegt ze. Omdat ik nu een proefabonnement heb.
Ik wil niet, zeg ik. Want ik kom er niet toe ‘m te lezen.
“Ach, wat zónde,” klinkt het oprecht.
Waarna ze niet aanhoudt, we nog wat babbelen en hártelijk afscheid nemen.

Interessant: mevrouw Van de Brink klonk middelbaar.
Misschien zijn dat gewoon leukere call center medewerkers dan ongeïnteresseerde jonge meiden en streberige eveneens ongeïnteresseerde jonge mannen.

(overigens best treurig dat een gesprek met een call center vrouw blijkbaar zo’n Gebeurtenis in mijn leven is dat ik erover schrijf – maar je weet nooit, misschien leid ik in feite een spannend Echt Leven en is dit log 1 grote maskerade)