Tashi

Vandaag, na twee hele lange weken, zagen Tashi en ik elkaar weer.
Ik groette eerst L. en keek haar daar dit keer ook bij aan (vorige keer zéi ik wel hallo maar keek daarbij naar de lieve pup). Toen stond ik mezelf toe op Tashi te duiken en die in mijn armen te sluiten en haar lekker mijn gezicht te laten likken – wat niet mocht want ze wordt opgevoed om dat *niet* te doen.

We maakten een wandeling van een uur wat L. en Tashi goed afging en mij iets minder (moet dus écht iets aan mijn conditie gaan doen).
Ik mocht Tashi vijf minuten aan de lijn hebben en kreeg uitgelegd dat een vriendelijk “niet doen, lieverd” niet de manier is om een hond te corrigeren.

Tashi mocht ook los en deed dat prima. Geen erven oprennen of de sloot in enzo.
De test ‘bazin verstopt zich – gaat Tashi haar zoeken of loopt ze door met mij’ wou L. dit keer niet doen.
De test ‘we zijn weer thuis, neemt Tashi hartelijk afscheid van mij of negeert ze me’ deden we wél. En… Tashi nam érg hartelijk afscheid en ik liet haar tegen me opspringen en mijn gezicht likken en kreeg uitgelegd dat een hond niet kan leren dat dat bij mij wél mag maar bij andere mensen niet.

De foto’s van Tashi vielen tegen – het weer was te donker.
Maar die couleur locale mensen waren natuurlijk wel leuk.