Tandarts

Ik heb mijn Nokia in mijn jaszak (stomtoevallig) en hij staat ook nog eens áán (nóg stomtoevalliger) zodat ik hoor dat ik word gebeld.
Eenmaal thuis (want ik zat in de auto) bel ik het nummer terug: het is van de tandartspraktijk.

Ze willen mijn afspraak verzetten.
Kan ik op 3 april.
Ik kan. We spreken een tijdstip af.

Dan zegt de assistente dat het niet Bert zal zijn maar de ándere tandarts.
Die wil ik niet, zeg ik. Ik wil Bert.
Bert blijkt weg te zijn.
En deze is er ook al drie jaar en ze is erg goed.

Ik herinner me nog als de dag van gisteren (die drie jaar geleden blijkt te liggen – handig toch, zo’n weblog) hoeveel pijn ze me deed en hoe klungelig ze te werk ging. Ik *wil* haar gewoon niet.
Die Bert moet toch ergens anders werken nu?
Hij werkte volgens mij ook al in een andere praktijk.
Tegelijk dus.

Het enige dat ik nu nog kan bedenken is dat ik zal overleggen met mijn mondhygiëniste met wie ik op 17 april een afspraak heb.
Wat een gelazer.