Tandarts

Er was – al maanden geleden – een klein stukje vulling van een kies afgebroken.
Ik had er geen last van maar het leek verstandig de vulling te vervangen.
Mijn vaste tandarts had het erg druk maar er was een nieuwe tot de praktijk toegetreden en volgens mijn mondhygiëniste is die geweldig goed.
Ik maak dus een afspraak voor vandaag.

Onder verdoving? ja.
Dan pleegt 1 pijnlijke prik te volgen en daarna is het uitzitten.
Ik onderga 1 pijnlijke prik.
En dan nog 1 waardoor ik gruwelijke associaties met de Marathon Man krijg.
Wat doet dat pijn! “Is het ergste nu geweest” vraag ik en ja, zegt de tandarts.
Die nog zeker 15 kleine prikjes geeft – en dan voel ik het nóg wanneer ze gaat boren.
Dus nóg meer prikjes.

“Nu ga ik twee tandenstokers plaatsen”.
Ok.
1 gaat goed, de tweede: au!!!
Ze snapt het niet maar die ging dus linea recta in mijn tong.

Veertig minuten later is het klaar.
Het voelt raar, maar dat zal wennen. Zegt ze.
En o ja, die verstandskies (mijn laatste, direct naast déze kies), moet er écht een keer uit.
Dat zegt de mondhygiëniste ook steeds dus ik beloof er nu serieus over te denken.

Intussen heb ik een verdoofd smoel (dat blijft zo bijna vier uur) en bijt ik steeds in mijn wang (huh?) en ga ik daarna ook nog eens kapot van de napijn.
Thuis eens gekeken wat ze heeft gedaan.
Amalgaam vulling vervangen door een witte.
Maar ook: de amper doorgekomen verstandskies opgehoogd!
Wat verklaart waarom het zo ‘raar’ voelt en mijn wang klem komt te zitten.
Dit zonder overleg en dan daarná zeggen dat die kies moet worden getrokken.

Terwijl ik bij de deur sta roept de assistente me toe of ik *nu* daarvoor een nieuwe afspraak wil maken.
NEEEEE.
(had gelukkig Ibuprofen in huis)