Ik was bij mijn nieuwe tandarts. Een aardige jonge vrouw.
(eigenlijk bedoel ik: jong meisje, maar dat staat alsof ik zelf heel oud ben)
Ze hield een heel verhaal over wat wel en niet mogelijk was en ik weet niet wat het is bij tandartsen maar die verhalen gaan altijd langs me heen.
Praten ze in geheimtaal, ben ik te gespannen en luister ik daarom niet goed of is het een combinatie van beide.
In elk geval ging het over wortelkanaalbehandeling (bibber) en kronen en plaatje (nee!) en iets dat geen plaatje was want véél dunner maar – hamvraag – wél iets is dat in en uit je mond gaat. Dús een gebit ook al is het voor 1 tand en dat wil ik niet.
“Kan een implantaat” vraag ik dan maar eens.
Zou kunnen, zou kunnen, maar dat is héél erg duur.
Hindert niet, zeg ik.
“Wel duizend Euro” zegt zij.
“Geld speelt geen rol” zeg ik.
Waarna we een foto maken in een machine die om mijn hoofd draait en ze op de computer laat zien wat er mis is en weer snap ik haar niet mbt de ev oplossingen.
Dan zegt ze dat ik ook een second opinion kan vragen.
Já, zeg ik opgelucht want dat is uitstel en misschien snap ik die dokter wel.
Zodat ik nu een afsprakenkaartje heb voor 1) tandarts die ook chirurg is mbt de wortelkanaalbehandeling en of 1 kies een kroon kan verdragen en 2) een implantoloog.
Ook mocht ik 121 Euro afrekenen voor consult + foto.
Ik wil bij dat soort dingen altijd liever dat die ander voor me beslist – die heeft er voor geleerd toch 😉
Maar ik heb makkelijk praten, tot nu toe niet verder gekomen dan een beugel (wegens de effecten van duimen), vullen en verstandskiezen trekken. Ik hoop dat het nog lang zo blijft.
Hopelijk krijg je toch begrijpelijke antwoorden op je vragen (daar zijn ze voor tenslotte!) en valt het allemaal mee.