Ik spreek vlot Amerikaans. Niet goed: vlot.
Hoe genant dus dat toen ik voor vertrek belde met Delta Airlines de computer niet verstond wat ik wou. ‘Did you say *new* reservation?’ nadat ik 3x *existing* reservation had gezegd.
Niet goed voor ego.
In het vliegtuig terug.
Ik zit naast een mooie vrouw en we mijden contact want voor je het weet moet je 8+ uur babbelen maar dan vraagt de stewardess de raampjes dicht te doen en ik smeek haar: alsjeblieft niet want mijn lampje werkt niet en dan kan ik helemaal niet meer lezen. En volgt gesprek over klagen bij stewardess (wat ik 3x doe – zinloos) en dat ik aankondig me dan maar laveloos te gaan drinken (niet gedaan) en pas ergens dáárna als ik vertel dat ik ‘going home’ ben komt uit dat ik niet Amerikaans ben want dat had ze geen seconde vermoed/gehoord.
Zij, trouwens, is niet tweede helft veertig zoals ik dacht maar 64 en ze heet Tooske, woont al 30 jaar in Dallas en is de vrouw van Jan van Beveren en omdat ik uit Eindhoven kom raad ik na haar “weet je iets van voetbal” spontaan wie dat was/is.
Welkom terug Jeanne. Grappig zo’n ontmoeting in ’t vliegtuig,toch knap dat je weet wie Jan van Beveren is,weet ik ook hoor 😉 Oud keeper he? Vroeger vroeg men aan mij of Sjaak Troost (van Feijenoord)familie van mij was,of Ted Troost.
Nee dus……..Dus nog gefeliciteerd met het landskampioenschap van PSV! Het was idd verschrikkelijk spannend! Gelukkig is 020 het niet geworden!
Tooske zei: 10 jaar in het Nederlands elftal.
En ik zei eerst ‘o ja’ met geen idee wie het was en kreeg toen een associatie ‘keeper’ en toen dat goed bleek ‘PSV’.
Ergens diep in mijn onderbewuste is een schat aan gegevens.