Steun

De laatste maanden heb ik een paar mannen ontmoet die hun hart bij me uit storten.
De een over problemen op het werk. De ander over problemen in de liefde.

Het leken me aardige, lieve mannen.
Ik bood steun.
En zij waardeerden dat in me. Dat ik steun bood en lief was en dat ze tegenover mij open en kwetsbaar enzo konden zijn.
En dat zeiden ze.
Zodat ik dacht: ok, als ik gewaardeerd word ga ik hier natuurlijk mee door.

Totdat ik me realiseer dat ik nu al tijden alleen aan het geven en steunen ben.
En dat er zelfs niet 1x een ´hoe gaat het eigenlijk met jóu´ is gekomen.
Dat ik alleen word gezien als geefster. En – erger – dat ik me dat ook laat welgevallen.

Tijd voor strenge toespraak tot mezelf.
En dan bedenken hoe ik formuleer dat het wat mij betreft ´geen zin meer´ is.
Waarbij ik me nu alweer bezwaard voel omdat ik daar totnutoe dus nooit duidelijk in ben geweest.