Het Rijksmuseum is op vrijdagavond open.
Radiospotje: twee bekakt sprekende ´journalisten´ die resp. Jan-Kees en Kees-Jan heten.
De gevangenissen enzo hebben binnenkort een open dag.
Radiospotje: wezenloos sprekende vrouw die naar tbs-inrichting gaat, boers pratende ("Teun, Teueun – wa hejje gedaon?") vrouw met vent die de gevangenis bezoekt, bekakt pratende man van wie de zoon in een jeugdinrichting trekt ("Marie Helène -oid- weet jij hier meer van").
Hier is over nagedacht.
Ik die zich ergert aan kakmensen is niet de doelgroep voor het Rijksmuseum.
En ik die zich ergert aan ál die belachelijke stemmetjes van justitie hoeft de inrichting kennelijk ook niet van binnen te zien.
Ok. Ik dus niet.
Maar wie dan wél?
Nou… ikke misschien.
Twee jaar geleden ben ik naar de open dag van justitie geweest: een jeugdgevangenis. Heel verhelderend en best schokkend. Nu wil ik kijken of ik naar een uitzettingscentrum kan Рals die mogelijkheid bestaat, zal ik me er z̩ker voor aanmelden!
Ik bedoel niet dat ik het een slecht initiatief vind, ik bedoel dat ik de reclame met de stemmetjes raar vind.
En dat ik me dus afvraag op wie ze met die ‘stemmetjes’-benadering mikken.
Schrijf ik nou zo onduidelijk? 🙁
Ze vallen in elk geval op – dat is doel 1 natuurlijk.
er zal wel een marketingformule aan ten grondslag
liggen, eentje die ik niet ken. ik dacht even aan aida (attention, interest, desire, action), al zal die het niet zijn. want desire, naar een gevangenis of tbr-kliniek?
maar er is vast wel eentje die beter past.
Nee hoor, ik begreep de strekking van je verhaal wel. Maar ik vind reclames per definitie nogal storend, of ze nu goed of slecht zijn. Ze zijn af en toe voor mij wél een ‘reminder’ waarbij ik denk ‘o ja, dat moet ik nog doen of kopen’. En ook daarbij maakt ’t voor mij niet uit hoe dóm ze zijn.