Soms denk ik: laat ik eens iets geks doen.
Die mensen in mijn virtuele sfeer die me interesseren. Stel dat ik ze uitnodig voor een rondje speed daten.
Ik richt een lokaaltje in.
Mogelijk gehuurd van de plaatselijke kleuterschool waar we ook heen gaan om te stemmen.
Tafeltjes gerangschikt.
Al mijn potentiële irl-contacten op een stoeltje.
Ik ga ze af.
“Vertel iets over jezelf”, “Waarom denk je dat wij vriendjes kunnen zijn”, “Denk je dat je kunt handlen dat ik veel gooi op internet”, “Wat vind je van *mij*’, “Wat stem je”, “Hou je van katten/honden/kippen/knagers” (indien nee: waarom ben je hier eigenlijk).
Aan het slot zeg ik “dank jullie allen dat jullie gekomen zijn” en “jullie horen nader (ev. dus – per mail)”.
En dan daarna inventariseer ik m’n emoties en denk: die vond ik leuk voor irl.
En die weer niet maar wél voor virtueel.
En de rest: sorry maar toch nee.
En moet ik ze dat dan mailen??
Of zend ik ze gewoon een slap ‘de keus is niet op jou gevallen’?
Dat je er een zaaltje voor nodig hebt, vind ik een verheugend teken. Contacten genoeg, dus – alleen misschien niet allemaal zo vérgaand als je zou willen. En hoe en met wie je dat dan wél kunt of wilt bereiken, is best iets om af en toe eens over te mijmeren…
Dat zaaltje is meer omdat mijn woonkamer vol met dozen voor de Winkel staat – en je kunt moeilijk aan de buren vragen of je hún woonkamer mag lenen voor speed daten 🙁
En natuurlijk speelt ook dat er safety in numbers is.
Wanneer je vier mensen uitnodigt héb je in feite al gekozen: jullie scoren bij mij hoog.
Inviteer je er 40 dan weet niemand wie in mijn gedachten al een pre heeft.
Ik zal in het zaaltje voorballoteren. Op kennis van kippen, konijnen, cavia’s en poezen.
Eén fout antwoord en ik donder ze er uit. Herkansing als ze buitengewoon pretty boy zijn. Onthoofding echter als ze niet netjes een opera-aria kunnen voorzingen. ’t Wordt zeer spannend.
@Jaap: O jee, dan val ik bij voorbaat af vanwege dat opera-fragment. 🙁
Ik moet keihard zijn Hansje. Gewoon flink oefenen.
@Jaap: Dat wordt een zinloos avontuur… Op de middelbare school zaten alle MMS-ers verplicht in het meisjeskoor. Ik dus ook. Maar na de tweede repetitie werd mij verzocht helemaal achteraan en aan de zijkant te gaan staan en voortaan alleen nog maar te playbacken. 🙁
Zo worden talenten in de kiem gesmoord. Zoals Jo Vincent na de Mattheus op de vraag ‘Hoe doet u dat toch?’ antwoordde: ‘Gewoon je bek opentrekken’. Dat lijkt mij inderdaad de essentie van zingen. Kan ik het, kan jij het. (Laat Jeanne dit overigens niet horen)
Kúnnen zingen hoeft helemaal niet.
Maar op ‘la ci darem la mano…’ kunnen reageren met ‘vorrei e non vorrei’…
Dáár gaat het om.
En verder is het misschien handig te weten dat ik een enorme (hit me baby one more time!) fan ben van Britney Spears.
Eh… hoe hoog staat ‘muzikale belangstelling’ eigenlijk op je prioriteitenlijstje?
(Nog even afgezien van de vraag of ik überhaupt voor een uitnodiging in aanmerking zou komen… 😉 )