So far deels good

Ik sta om half zes op wat niet nodig is want het Radio 1 Journaal begint pas om zeven uur.
Maar dat weet Guus niet die me vanaf de vensterbank indringend zit aan te kijken.
En Femke en Agnes weten het evenmin.
Iedereen gevoerd, mezelf gevoerd, mail gelezen en de radio aan.

Presentator is Joris van de Kerkhof – een natuurtalent. Iemand die niet bang is zichzelf te zijn, spontaan op dingen en mensen te reageren. Zonder zichzelf op de voorgrond te stellen.
Knap vind ik dat.
Ik schrijf stukjes en ben pas tegen tienen klaar.
Ik douche.

Om twaalf uur moet ik wéér luisteren (naar de 6 en een half uur-uitzending – véél minder leuk) en ik moet nog degene die een column voor morgen instuurde positieve feedback geven en die column klaar maken voor plaatsing.
Dus wil ik mijn ‘even niet’ invullen met de Volkskrant. Die er niet is.

Ik bel op. Het is druk zegt de mechanische stem, wil ik terugbellen, nee, ik wil niet.
Na vijf minuten kan ik mijn gegevens inspreken waarop de stem vaststelt dat het de tweede keer in een week is (klopt) en dat ze me nu gaat doorverbinden met een mensch.
Zodat een nieuwe mechanische stem onthult dat de menschen het óók druk hebben en of ik wil wachten.

Ernstig gemotiveerd om lekker (..) te gaan klagen wil ik dat.
En krijg een jongeman die het noteert en zegt dat hij er een officiële klacht van maakt.
Wat (ik weet het: kinderachtig) een ‘net goed!’-gevoel geeft.