Zaterdagavond is de enige avond voor ‘laat op’ hoewel dat zeer relatief is want als ik morgen om zes uur zeurende katten om me heen heb en tot me door laat dringen dat Agnes en Femke ijsberend door de schuur zich afvragen waarom ze niet naar buiten mogen sta ik toch wel op.
Ik wil kijken Matthijs van Nieuwkerk en Koot en Bie en doe dat ook en het valt me tegen.
Ik kijk ook Nip/Tuck en ik vind het briljant.
Actueel onderwerp ook. Christian die denkt dat-ie vader wordt maar de baby is zwart.
Vandaag in VK Magazine echte vaders die ontdekten dat zij niet de vader-van waren.
Twee haakten toen ook als emotionele vader af.
Als vrouw kan ik het niet goed begrijpen, hoe dat voelt.
Eigenlijk snap ik het niet. De genen die zo belangrijk zijn. Als je een kind toch vanaf gebaard worden kent en bemint.
Misschien als je het meteen weet – zoals Christian. Dat je dan niet gaat hechten.
Maar als je een kind eenmaal hébt en dan na jaren gaat DNA-testen en dan ‘nee’.
Ik snap het dus niet.
Ik snap dat ook niet.
( ik heb overigens niks gezien, want gebarbecued)
Als mensen al laten onderzoeken of het kind wel van hun is is al bizar.
Dat moeten ze al niet willen.
Je eigen kinderen zijn niet altijd even leuk.
Als je je dan bovendien genaaid voelt (wat zeg ik?) dan kan ik me daar toch wel iets bij voorstellen.
Overigens zijn kinderen van anderen vaak ook heel leuk, maar daarom nog niet jouw kind.
Ik snapte het ook niet.
Dat ene verhaal van ’twee kids leken zo op mij maar die ene niet’. Sja, ik ken zat gezinnen waarin dat zo is – kinderen lijken toch niet altijd op hun ouders?
Maar misschien ben ik niet helemaal de juiste om dit te begrijpen, als geadopteerde.
Wat mij pijn deed: het ‘niet-leuke’ kind hield niet van sport en was niet extrovert – net als ik.
Wat een vreselijke gedachte dat je vader dan besluit: die kan niet van mij zijn, laat ik dat eens even checken en ziejewel en nou hóef ik er niet meer van te houden.