De laatste keer dat ik SMS-te was toen ik verliefd was en dat is héél lang geleden.
Ik krijg ook nooit een SMS (dat hangt vermoedelijk samen).
Tot voor kort.
De secretaresse van mijn tandarts en van mijn mondhygiëniste (‘Smoelzorg’) bericht me een dag voor het moment fatale dat het *bijna* ‘zover’ is.
Om te voorkomen dat ik morgenmiddag opeens mezelf voor het hoofd moet meppen met: damn! helemaal vergeten dat tandarts Bert me om 9.10 uur de rechterhoektandboven zou uittrekken om die om 17.00 uur te vervangen door een implantaat.
Alsof ik al niet een paar weken de seconden tot morgenochtend 9.10 aan het aftellen ben.
Het Onze Lieve Vrouwengasthuis en de secretaresse van mijn ene tandarts (ik heb er twee) wil ook altijd de afspraak sms-en. Beiden glimlachen vergoelijkend als ik zeg dat ik mijn mobiel nooit bekijk. Zouden deze medische secretaressen geleerd hebben dat ze qua klantvriendelijkheid moeten doen alsof ze verliefd zijn op de patienten? Een grote vooruitgang ten opzichte van ouderwets gesnauw.
sterkte morgen!