Smartphone

Ik heb me m’n smartphone laten aanpraten.
Eerst dacht ik dan ook: wat móet ik hiermee.

In Amerika was het toch wel handig voor een aantal telefoontjes.
En voor sms.
Om te ontvangen althans, zelf ben ik er onhandig mee (sowieso) en als dat ding dan zelf woorden gaat maken van de eerste letters die ik invoer wat ik niet kan wijzigen word ik daar wat zenuwachtig van.

Eenmaal terug denk ik: lamaar.
Mbt de smartphone en hier.
Ik nam wel ooit een goedkoop prepaid kaartje maar dat was alleen om ‘m uit te proberen ivm Amerika.
Ik wissel niet eens de simcard en laat de Amerikaanse erin zitten.

Maar wanneer ik dit weekend op sjouw ga zet ik er toch maar dat NL-kaartje in en dat komt goed uit want beide keren in Den Haag ben ik veel te vroeg en heb niks te lezen bij me dús: even op Facebook.
Waarbij ik er een hoop data doorheen jaag zodat Simyo me bericht dat ik nog maar € 1.57 over heb.
Ze raden me aan een abonnement te nemen.

Ik gooi het in de Facebook groep.
Daar hebben meer mensen zo’n abonnement.
Wat als voordeel heeft dat je het per maand kunt bijstellen.
Dus -om iets te noemen- niet betalen wanneer ik toch niet in het land ben.

Het is dat ik de smartphone nog steeds erg lastig te bedienen vind én dat ik niemand heb om de hele dag driftig mee te sms-en maar ik kan me er steeds meer bij voorstellen dat mensen zich aan zo’n ding verslaven.