Slap

Ik heb al vele jaren dezelfde kapster.
Tot tevredenheid.

1x, lang geleden, ben ik vreselijk verknipt.
Toen dunde een meisje mijn pony uit.
Leuk springerig oogt dat als je dik haar hebt.
Alsof een kind er onhandig in heeft zitten hakken indien het haar ‘iets minder dik’ is.

Sindsdien zeg ik altijd: x cm eraf (afhankelijk van wanneer ik er het laatst was), pony rond knippen en *niet uitdunnen*.
Telkens tegen dezelfde kapster (een andere dan die eerste).
Die me kent, die weet dat ik alleen kom als ik daarna naar Amerika ga en dat ze *niet* hoeft te beginnen over grijs worden en kleurtjes.

Donderdag was ik er weer en dacht: het is toch wel heel erg flauw, die vaste riedel.
Beetje beledigend zelfs.
Ze wéét hoe ik het wil.

Dus knip-knip en de lengte wordt goed.
Dan zie ik dat ze iets doet met mijn pony dat verdacht veel op uitdunnen lijkt.
“Niet uitdunnen!” wil ik roepen.
Maar ik denk: ze wéét het toch.
En: het is zo kwetsend om niet-doen-niet-doen te schreeuwen als ze dat helemaal niet aan het doen *is*.

Zodat ik nu door het leven ga met een pony van dunne sliertjes, als aangeknaagd door gretige muizentandjes of in gehakt in een stomdronken bui.
Omdat ik te slap was om “nee!” te zeggen toen ik de bui dreigend zag hangen.