Tis Sinterklaas en dat blijkt een groter feest dan ik me bewust was.
Het Radio 1 Journaal krijgt er bv geen genoeg van.
En op de lijsten wordt fanatiek gedicht.
Ook in de gewone berichten.
Ik verraad denk ik geen geheim als ik zeg dat ik ook met deze feestdag niks heb.
Behalve herinneringen.
Die telkens verder wegzakken en vager worden.
Als kind. Toen ik nog op de Mathildelaan woonde (dus jonger dan 12).
Snoep. En een boek.
Vierde ik het met de mannen met wie ik was?
Wat erg – ik weet het niet eens meer.
Als kind vond ik het geweldig. Vooral toen ik het dóórhad, en dus ook surprises en gedichten mocht maken. Het geheimzinnig doen, iedereen in een aparte kamer zwetend op de laatste regels vlak voor het zover was – dat mis ik.
En met ex vierde ik het wel, in de zin van een kadootje en een gedicht, maar dat was toch anders.
Met de katten vier ik het niet 😉
Grappig idee – vieren met de katten.
Smakelijk biefstukje in een vrolijk sinterklaaspapiertje, gedicht erbij. En dat dan weer in een surprise.
Toe maar – jongens!
En éérst het gedicht voorlezen, hè? 🙂
Ze lusten hier geen biefstuk! Liever kip of tonijn, dat soort dingen.
Wel een idee, “per ongeluk” ergens een semi-ingepakt stukkie laten liggen, zodat je later van die betrapte snuitjes ziet 🙂