September

Ik hoor wel eens over andere vrouwen die laarzen gaan kopen wanneer ze zich niet-zo-fijn voelen.
Mijn ervaring met vrijwel alle schoenen (en zeker met laarzen) is dat ze in het begin hartstikke veel pijn doen, dus waarom jezelf lichamelijk pijnigen tenzij je de Paus bent en hoopt op een zaligverklaring.

Gisteren dacht ik als zelf-troost: laat ik mijn september-reis vast boeken.
Niet per se het vliegtuig (dat kan altijd nog) maar in elk geval het motel in Yuma. Omdat het belangrijk voor me is om goed te beginnen. En ik er dus niet aan moet denken te horen te krijgen dat mijn kamer bezet is wanneer ik die wil bewonen.

Dus mail ik eigenaar Melissa. Met eerst een paar how are you– en the weather in Holland-zinnetjes.
Omdat we wel eens mail-babbelen. Uitgaand vanuit haar. En dan vind ik het zo onbeleefd om te mailen: zeg, Melissa, kan ik van 8-17 september kamer 227 huren?

Melissa mailt terug dat de kamer available is en stuurt me de rekening en is dit ok? De data dus.
Ik controleer de data. En ik zie dat mijn tarief dat vele jaren een vriendentarief was opeens is opgehoogd tot het supertarief. Bijna 20% hoger.
Laf als ik ben, zeg ik er niets van. Wel denk ik: wat raar dat ze niet even anderhalve zin terugbabbelt.
Al was het maar het obligate ‘wat leuk dat je nu alweer voor september reserveert en veel plezier in april’.