Sentiment

Een paar weken geleden: grote ophef.
Een zielige vrouw had bijstand en ze had hoge vaste lasten (nog: zieliger) dus hielp haar moeder haar door af en toe een boodschapje voor haar te doen.
Lief.
Maar de gemeente! die eiste € 7000 terug aan bijstand.

Sentiment: schande! Onrecht!
Arme, arme zielige vrouw!
Een STRAF omdat haar moeder af en toe een halfje wit voor haar meenam!
Hoe wás het mogelijk.

Al snel bleek dat het niet om een enkel halfje ging maar dat moeder álle boodschappen voor haar deed.
Mm.
Nu blijkt dat de zielige vrouw met de ‘hoge vaste lasten’ in de bewuste periode van drie jaar een auto ‘uit het hogere segment’ had gekocht én een motor.
Eh…

Waar het mij aan deed denken.
Toen ik vroeger reisde paste Roelof op mijn huis.
Toen die dood was, wist iemand wel een leuk jong meisje dat een prima, ervaren oppas was.
Ze wou het dolgraag doen.

Ik zat amper in Amerika en ik kreeg een mail van haar moeder.
Het viel dochterlief vies tegen.
Want de dorpswinkel… dat was net een kámpwinkel! en ook nog eens hartstikke duuur.
GELD graag!

Natuurlijk dacht ik: als je in een dorp wil oppassen (ik vroeg het niet! ze bood het zelf aan!), weet je dat de winkel geen Aldi zal zijn.
Maar ja hoor, ik kwam over de brug met € 300.

Toen ik thuis kwam zag ik veel AH-verpakkingen – spullen aangeleverd door moeder.
Voor NIET-kampingwinkelprijzen.
Dat kwam dus in me op toen ik las over die zielige vrouw met haar halfje wit die opeens (snik! boehoehoe!) € 7000 moest terugbetalen.
Niet als *straf* maar omdat ze het bijstandsgeld niet had uitgegeven aan eten en wc-papier maar aan luxe-goederen.