Scoren

Ik ben een dagdeel verder.

Het lange Radio 1 Journaal viel mee – wat ik ook schreef.
Ik heb intussen scans van boeken voor de Winkel zitten bewerken.
Jurgen van den Berg heeft een plaatje voor me gedraaid.
Amy Winehouse schijnt in Rehab te zijn gegaan. Ik weet niet wat ik daarvan vind.

Ik ben moe.
Ik ga dus tv hangen. En vroeg naar bed. En weer vroeg op (Femke, Agnes).
En dan weer terug naar bed en nog steeds (half zeven) vroeg op.

Ik denk wel eens: is dit alles dat er is.
Maar ik weet ook niet goed wat er méér zou moeten zijn.

Een relatie met een getrouwde man (ben ik goed in)?
Een boek schrijven (adrenaline kick, mogelijk kortstondige glorie)?

Misschien is dit gewoon mijn leven.
Met als waardering ‘best ok’.
Zeseneenhalf tot zeven en soms iets meer.

Geen idee wat andere mensen hun leven als cijfer geven.

Ikzelf scoorde vroeger hoger. Dnkend aan tien dagen met L. de Green River afzakken.
Kamperen in woest zuid Utah.

Ik scoorde ook láger toen.
Echtelijke ruzies. Echtelijke verplichtingen.
Hoe vaak dacht ik niet: dit is niet *ik*. En: waar *is* mijn *ik*.

Ik neig tot een wat-was-komt-niet-terug-blabla.

Maar eigenlijk heeft het denk ik niet met vroeger te maken.
Het gaat om nu.
En geen idee hoe ik nú naar whoa! kan tillen.