Ze brachten ook dozen met boeken mee.
Wat hartstikke aardig was.
Maar nu voel ik me schuldig omdat ik niet heb gezegd: zet die giga kooi met die verder heel charmante cavia’s maar op de (lege!) tafel dan zorg ik toch wel voor ze.
Zodat ik niet eens in de dozen durf te kijken.
Ook denk ik steeds: ik ben geen aardig mens.
En: ik moet meer begrip hebben voor kinderen ook als die naar tegen me doen.
Dat dénk ik dus.
Ik voel het niet.
En stel nou dat zij gewoon blij zijn dat ze die dozen kwijt zijn?
heeft sammie zich inmiddels *in* zo’n doos weten
te werken?
Sammie ligt nu in zijn doosje op mijn bureau.
Maar Guus ligt op 1 van de dozen beneden.