Ooit, jaren geleden, meldde ik me aan bij Schoolbank.nl.
En eigenlijk zijn mijn herinneringen aan mijn schooltijd helemaal niet leuk.
Dus mogelijk was het meer een vage hang naar wie weet is er iets dat me bindt met het verleden.
Sindsdien kreeg ik contact met vage kennissen met wie ik na ´wat ben jij ga doen en waar woon je nu´ wel was uitgemaild.
Ook trof ik mensen van wie ik dacht dat het vriendinnen en vrienden waren die ik toen hartstikke leuk vond maar die nu om door de plee te trekken bleken.
Gisteren een mailtje van een meisje (nu vrouw) naast wie ik twee klassen zat.
Bloedmooi was ze. En woestwild.
Wanneer zij over het schoolplein heupwiegde in haar minirokje op haar hoge hakjes kwijlden alle jongens.
Was ze ´vriendin´?
Ik aarzel over dat woord.
Mijn herinneringen aan haar zijn positief – dat is al heel wat.
Ze meelt leuk.
Dus meel ik terug.
En geef ik prijs over mezelf met mate.
Leuk! En inderdaad maar voetje voor voetje weer beginnen met een nieuwe kennismaking. Want uiteindelijk zijn jullie nu heel andere mensen dan toen.
’t is alleen wel vervelend als een ‘verkeerde’ oud klasgenoot contact met je opneemt, en je komt er niet meer van af. eigenlijk moet ik mijzelf maar weer van schoolbank verwijderen en dat doe ik nou ook weer niet, want je weet maar nooit ..
@ anneke: tell me more…?