Op hun tweede dag hebben de Barnies weer ieder een ei gelegd. Ze blijken bekwame en tiegewijde scharrelaars te zijn – hoewel opgegroeid in een niet te groot kippenkok-met-uitloop en dat proef je.
Hillary & Co, hoewel meestal nogal nieuwschierig, doen of ze de nieuwelingen niet zien en de nieuwelingen zien de autochtonen niet. En zo schuiven de twee groepen in het rond. De Barnies slapen nog in een tijdelijk hokje maar te verwachten is dat ze opeens bij de anderen op stok gaan zitten en dat Hillary & Co dat ook goed vinden. De strategie – zoals die ook besproken is met mijn transatlantische adviseur – is niets doen, ze moeten en kunnen het ’t beste zelf uitzoeken.
Het voorjaar heeft wel een groot nadeel: het groen schiet omhoog. De kippen verdwijnen gedurig in het struweel. En ik vraag me dan af hoeveel kippen in het water gevallen zijn of door een adelaar opgepeuzeld. Of gewoon weggelopen. Maar dan hoor ik weer tokkeldetokkel – in twee talen.
The Barnies denken nú al dat ze in de kippenhemel terecht gekomen zijn, denk ik – wat een heerlijk buitenleventje hebben ze nu!
Wat hebben ze het heerlijk daar in de tuin van Jeanne, natuurlijk gaan ze nog wel vriendjes worden met Hillary & Co, gewoon alles op zijn tijd….en dat ze eitjes liggen dat is natuurlijk heerlijk 🙂
het banjeren in de luxe zal de smaak van de eitjes vast wel ten goede komen.
tot zolang kun je de egels misschien verwennen met gebutste Barnie-eitjes ?