Zondag in alle vroegte, de meiden (dat zijn die twee links) hebben al hun eitjes gelegd en zoeken vast wat puur eco-voedsel; de dames, die iets later opstaan, zoeken hetzelfde. Dat gaat 100% zonder gekibbel. Dan kom ik met wat voer uit de veevoerindustrie. Op dat soort momenten zijn de meiden iets te assertief en de dames iets te schijterig, er is weliswaar genoeg voor iedereen, maar iets eten waarmee een ander al bezig is vinden de meiden erg jolig en de dames zijn bang dat het echt bonje zou kunnen worden. Door te strooien in een andere richting dan waar je naar kijkt, kan de mens deze interacties voorkomen. Of het is zondagochtend, dan heerst er vanzelf vrede. Soms denk ik dat de dames langzamerhand iets minder stressgevoelig zijn, maar dat is waarschijnlijk niet zo; de meiden hebben dan vaak ook andere dingen aan hun hoofd dan de dames een beetje jennen. Samen eten – en daarom ziet iedereen er zo pront, rond en prachtig uit.
En toen ging ik wat harken en scheppen en zaten ze allevier zowat op mijn voeten om het lekkerste (en gezondste?) van alles te eten: de alom omhoogkronkelende vette polderwormen. nam, nam, nam.
Fantastisch dat ze elkaar toch zo probleemloos hebben geaccepteerd! (En dat jennen en eten pikken hoort erbij – dat is geslachtsgebonden, geloof ik… 🙂 )