Sad

Gisteren voel ik me even ietsje beter.
Ik kijk op YouTube, vind een mooi Lied van Pavol Breslik en zet dat op Facebook.
Dan een aria van Bülent Bezdüz die belooft me te laten weten wanneer hij hier in de buurt (ruim genomen) zal optreden.

Ik haal wat meer adem en hoewel ik slecht slaap (een rouwende vrouw kan niet direct álles hebben) denk ik: zou het ergste voorbij zijn?
Vandaag heb ik een kleine tegenslag (de computerman kan niet achterhalen waarom mijn C-schijf propvol slibt, érgens moeten meer dan 150 GB bestanden onzichtbaar zijn, een via Teamviewer geraadpleegde collega heeft ook geen idee).

Erger: Sammie schrikt zich wezenloos wanneer de computerman mijn kamer in komt en verstopt zich urenlang onder de bank in de kamer.
Dat vind ik zó zielig!

Trigger: een mail van iemand die me al dagenlang alleen over háár sores vertelt zonder zelfs maar te informeren naar mij/Guus (jij bent het dus *niet*, S!!) en die nu als een terloops haar mail begint met: “hoe is het? zeg alsjeblieft dat het goed gaat” waarna ze weer breed uitpakt over zichzelf.
Dagenlang reageer ik vriendelijk op haar toestanden maar nu knapt er iets.
Niet uit woede, ik kan gewoon niks bedenken.
En word me opeens weer ontzettend bewust van hoe absoluut klote ik me voel.
Dat ik alleen wil janken en janken en janken.