Rouw

Op 23 november kreeg ik een rouwbrief.
Hillegonda Rosalinda was dood. En ze wou met die brief/kaart ‘nog even gedag zeggen’.
Zo iha en tegen iedereen.
Ik was er kapot van en ik was ook razend. Hoe kon ze dát nou doen. Zo ‘in het algemeen’. Had ik geen persoonlijk(er) afscheid verdiend?

Ik bleef woest en twee weken later: een brief. Van haar.
“Dit is mijn laatste kaart” (ze stuurde altijd veel lieve kaartjes).
Mijn eerste reactie: zou ze nog leven?!
En: alsjeblieft laat ze nog leven!
Maar ze is echt dood en dit was de echte afscheidsbrief waarin ze ingaat op wat ik voor haar heb gedaan en heb betekend en ‘dank je voor je vriendschap’.
Tranen.

Maar ook een beetje opluchting. Ze is dus niet *zomaar* heel algemeen van me weggegaan.
Hoe dan wel? de feiten zijn uit de brief niet goed op te maken en ik ken niemand van haar ándere/echte vrienden goed genoeg om ze hierover te mailen.
Waarom deze brief zo laat verstuurd? ook dat weet ik niet en zal ik nooit weten.
Maar ‘het is goed zo’ denk ik.
Even.

Want de volgende fase, na de woede en de opluchting is dat ik het zo ongelooflijk mis om de kleine dingen met haar uit te wisselen.
Kletsen over Loki.
Bv.

Missch maak ik fases van rouw door die voor een psycholoog gesneden koek zijn.
Deze ervaringsdeskundige is alleen maar heel erg verdrietig.