Rosbief

Als ik geen pakjes hoef af te geven hoef ik niet naar de Plusmarkt.
Zodat ik bij voorkeur steeds boodschappen doe voor twee dagen. Betaalt er toch een klant, dan heb ik in die zin pech gehad en moet ik wel.
Betaalt er niemand, dan blijf ik lekker thuis.

Gisteren wou ik voor twee dagen eten enzo kopen maar: er was geen rosbief.
“Is dat er morgen wel?” vraag ik aan het meisje dat vlees staat te snijden. Ja.
Vandaag: weer geen rosbief. Hoe kán dat nou.
Omdat die net gebraden is en nog warm. Ze kan hem niet snijden.

Gotver denk ik en dat zeg ik niet (want: beleefd) maar ik blijf staan dralen en straal op z’n minst ‘teleurstelling’ uit.
Zodat ze uitlegt dat áls ze nu snijdt, het geen mooie plakjes maar stúkjes worden.
Helemaal niet erg! zeg ik. “Want, het is misschien een beetje raar, maar ik deel het met mijn katten.”

Wat niet erg was geweest, die opmerking, als het meisje maar had gedáán alsof ze dat normaal of desnoods ‘wel grappig’ vond.
Maar ze kijkt me aan of ik gestoord ben en als ik dan ook nog zeg dat ik vier ons wil (om te vermijden dat ik morgen wéér moet, maar dat weet zij niet) heb ik mezelf officieel tot raar kattenvrouwtje verklaard.

Volgende keer ophouden na “dat is niet erg” dus.